Dağınık Zihinlerin İçinde Kaybolduğum Günler
Kayseri’de yaşıyorum. 25 yaşındayım ve defterlerim, masamın bir köşesinde üst üste yığılmış halde duruyor. Her birinin içinde yarım kalmış cümleler, aceleyle yazılmış düşünceler ve bazen de sadece karalanmış sayfalar var. Kendimi en çok orada buluyorum ama aynı zamanda en çok orada kaybediyorum.
Son zamanlarda bir şey var içimde… adını koymakta zorlandığım bir ağırlık. Bir şeye başlayıp devam edememek, bir kelimeye bakıp onu defalarca okumak, ama anlamını yine de kaçırmak. Ve en kötüsü, bunu fark edip daha çok gerilmek.
İşte tam burada aklıma sürekli aynı soru geliyor: Konsantre bozukluğu neden olur?
Bir Sabah: Kahve, Gürültü ve Dağınık Düşünceler
Sabahları erken kalkmayı seviyorum aslında. Kayseri’nin o soğuk havası yüzüme çarptığında kendime geliyorum sanıyorum. Ama son zamanlarda bu bile işe yaramıyor.
O sabah mutfakta kahvemi yaparken telefonum çaldı. Açmadım. Sonra bildirimler… sonra başka bir şey… Derken kahve taşmak üzereyken fark ettim. O an bile zihnim orada değildi. Sanki bedenim mutfakta, zihnim başka bir şehirdeydi.
Kendi kendime kızdım. “Nasıl bu kadar basit bir şeye bile odaklanamıyorum?”
O anda fark ettim ki bu sadece yorgunluk değil. İçimde sürekli çalışan ama hiçbir şeyi tamamlamayan bir motor var gibiydi.
Dikkatim Nereye Gidiyor?
Masama oturup bir şeyler yazmaya çalıştım. Defterimi açtım. İlk cümleyi yazdım:
“Bugün…”
Sonrası yok. Kalem elimde durdu. Pencereden dışarı baktım. Bir çocuk geçti, bir köpek havladı, bir araba korna çaldı. Her şey beni çekiyordu ama hiçbir şeyde kalamıyordum.
İşte o an tekrar sordum kendime: Konsantre bozukluğu neden olur?
Sanki cevap zihnimin içinde ama ulaşılmaz bir yerdeydi.
Gün İçinde Kaybolan Zaman
Öğleye doğru şehir biraz daha hareketleniyor. Ben ise kendi içimde daha da yavaşlıyorum. Yapmam gereken işler listesi var, ama listeye bakmak bile yorucu geliyor.
Bir işe başlıyorum. Beş dakika sonra başka bir şey düşünüyorum. Sonra telefon, sonra bir mesaj, sonra tamamen başka bir dünya.
En çok canımı sıkan şey şu: Yorulmuyorum gibi görünmüyorum ama içimde sürekli bir yorgunluk var.
Bir gün arkadaşım bana “son zamanlarda dalgınsın” dedi. Güldüm geçtim ama içimden bir şey kırıldı. Çünkü haklıydı.
Geçmişin Gürültüsü
Bazen düşünüyorum, belki de mesele sadece bugünde değildir. Belki de geçmişten gelen bir kalabalık vardır zihnimde.
Çocukken bile ders çalışırken zorlanırdım ama o zamanlar bunu önemsemezdim. Şimdi her şey büyüdü. Küçük dikkat dağınıklıkları bile kocaman bir duvara dönüşüyor.
O an tekrar aynı soruya dönüyorum: Konsantre bozukluğu neden olur?
Belki de cevap tek bir şey değildir. Belki de birikmiş şeylerin sessiz çığlığıdır.
İçimde Süren Sessiz Tartışma
Kendi kendime çok konuşuyorum. Ama sesli değil. İçimde.
“Daha çok çalışmalısın.”
“Ama neden yapamıyorum?”
“Bahane buluyorsun.”
“Yorgunum.”
“Her şeyden mi yorgunsun?”
Bu iç tartışma bitmiyor. Ve en sonunda hiçbir şey yapmadan günü kapatıyorum.
Akşam olduğunda suçluluk başlıyor. En ağır kısmı da bu. Yapamadıklarımın ağırlığı, yaptıklarımdan daha çok yer kaplıyor.
Bir Akşam: Şehrin Işığı ve Zihnin Karanlığı
Kayseri akşamları başka olur. Işıklar yanar, insanlar yavaşlar, sokaklar sakinleşir. Ama içimdeki kalabalık hiç susmaz.
O akşam dışarı çıktım. Yürümek istedim. Belki zihnim açılır diye düşündüm. Soğuk hava yüzüme vurdu ama içimdeki dağınıklık aynı kaldı.
Yolda yürürken insanların yüzlerine baktım. Herkes bir yere yetişiyor gibi. Ama kimse benim içimdeki dağınıklığı bilmiyor.
O an kendimi çok yalnız hissettim.
Kafamın İçinde Bitmeyen Sesler
Yürürken bile düşüncelerim durmadı. Bir cümle, bir anı, bir plan, bir pişmanlık… Hepsi aynı anda.
Kendime kızdım yine. “Neden sadece yürüyemiyorum?”
Ama yürümek bile zorlaşıyor bazen, çünkü zihin yürümüyor.
O gece eve döndüğümde defterimi açtım ve uzun uzun yazdım. Yazarken biraz hafifledim ama tamamen geçmedi.
Çünkü biliyordum, mesele sadece o an değildi.
İçsel Yorgunluk ve Görünmeyen Sebepler
Son günlerde daha çok düşünmeye başladım. Belki de bu sadece bir dikkat meselesi değildir.
Bazen insanın zihni çok dolu olur. Görünmeyen şeylerle dolu. Söylenmemiş cümleler, ertelenmiş kararlar, bastırılmış duygular…
Ve bunların hepsi bir gün odaklanmayı zorlaştırır.
Bir noktada tekrar kendime sordum: Konsantre bozukluğu neden olur?
Belki de sebep tek bir şey değildir. Belki de uyku düzeninden, stresin ağırlığından, sürekli değişen düşüncelerden, hatta insanın kendine bile dürüst olamamasından kaynaklanır.
Kendimle Yüzleştiğim An
Bir gece ışığı kapatıp yatağa uzandım. Tavanı izledim uzun süre. Telefonumu elime almadım.
Sadece düşündüm.
Ve o anda fark ettim: Ben sürekli bir şeyleri kaçırıyorum. Ya geçmişi, ya geleceği… ama hiçbir zaman şimdiyi.
Belki de sorun odaklanamamak değil. Belki de aynı anda çok fazla yerde olmaya çalışmak.
Kimu ekibi olarak “Konsantre bozukluğu neden olur” hakkındaki bu içeriğin sizler için değerli olduğunu umuyoruz. Görüşmek üzere!
Yavaş Yavaş Öğrendiğim Şeyler
Son haftalarda küçük bir şey deniyorum. Her seferinde sadece bir şeye odaklanmak. Zorlanıyorum ama deniyorum.
Kahve içiyorsam sadece kahve içmek. Yürüyorsam sadece yürümek. Yazıyorsam sadece yazmak.
Basit gibi görünüyor ama değil.
Çünkü zihin alışmış dağılmaya.
Ama yine de küçük anlarda bir şey oluyor. O anlarda içimde kısa bir sessizlik oluşuyor.
Ve o sessizlikte kendime biraz daha yaklaşıyorum.
Umudun Küçük Işıkları
Tam her şey düzelmiş gibi değil. Hâlâ zorlanıyorum. Hâlâ dağılıyorum.
Ama artık kendime daha az kızıyorum.
Çünkü anlıyorum ki bu bir anda olan bir şey değil.
Ve her dağılan zihin, yeniden toparlanmayı öğrenebilir.
O yüzden tekrar soruyorum ama bu kez daha sakin bir yerden: Konsantre bozukluğu neden olur?
Belki de cevap, kendine fazla yüklenmekten vazgeçtiğin yerde başlıyordur.
Sonunda Kendime Söylediğim Şey
Bir gece defterime sadece şunu yazdım:
“Bugün zihnim dağıldı ama ben hâlâ buradayım.”
Ve bunu yazarken garip bir şekilde rahatladım.
Çünkü bazen mesele toparlanmak değil, dağınıklığın içinde kendini kaybetmemekmiş.